De Wurger van de NS

NS Wurg

 

DOCUMENTO ARTE MAFIA – DESPOTISMO 8

 

Rob Sluijsmans is zijn naam. In dit leven astrologisch vallend onder Tweelingen.

Een van zijn vorige levens, wellicht het leven als Jack dat voorafging aan het huidige, moet traumatisch geweest zijn. De locatie die in een metaforisch beeld opkomt is dat van het Amerikaanse stadje Creve Coeur, Missouri, waar nog niet zo heel lang geleden het zaad voor de toekomstige Wurger van de NS ontkiemde. Ergens onder de naargeestige rook van Monsanto, het multinationaal biotechnologisch bedrijf dat in Creve Coeur genetisch gemodificeerde zaden en herbicide glysofaat produceert, aan de man brengt, ehh… de mensen door de strot duwt zoals de NS dat met abonnementen doet, zag de entiteit die Jack zou worden genoemd, het levenslicht.


Agent Orange

Vader Edward werkte reeds jarenlang bij Monsanto dat zijn deuren opende begin 20ste eeuw om furore te maken met tot de verbeelding sprekende producten als DDT, PCB’s, en… het ontbladeringsmiddel Agent Orange, de vondst waarmee Vietnam kon worden besproeid, het landschap ontveld, en akkers bestemd voor de voedselproductie verschroeiend verbrand tot in de 3e graad. De ziekte van Hodgkin was daardoor het dankbare gevolg waarop Monsanto duizenden Vietnamezen trakteerde, eigenlijk één grote hit, zoals ook prostaatkanker, kanker van de luchtwegen, en het naar de kloten helpen van het perifere zenuwstelsel. Kortom Agent Orange kon alles voor elkaar krijgen wat God verboden had. Het mooie was dat ook duizenden kindertjes door het gebruik van het wondermiddel Agent Orange geboren werden met een open ruggetje (spina bifida) en andere tot de verbeelding sprekende misvormingen. De tentoongestelde afwijkende foetussen op sterk water in het War Remnants Museum in Ho Chi Minhstad kijken zich nog steeds de ogen uit.

In dit cultureel klimaat werkte vader Edward, werknemer bij Monsanto als steekproefcontroleur bij de divisie Agent Orange, waardoor op het einde van een werkdag zijn handen tot aan zijn oren vol zaten met het goedje waar hij zo van was gaan houden. Met dezelfde handen deed hij boodschappen bij supermarket Greenstore in Creve Coeur, maakte het ontbijt klaar voor zijn tot dan toe licht gehandicapte kindertjes, en vingerde zijn vrouw Jet in bed als de tijd er voor rijp was.

Jack, in het metaforische beeld de incarnatieve voorloper van Rob Sluijsmans, werd geconcipieerd in een van de nachten dat Agent Orange-wolken laag boven Creve Coeur hingen. Zelfs in het donker kon Jet aan de lichtgevende handen van Edward zien hoe teder hij haar gedateerde duster van haar blanke schouders liet glijden, om het spel der spelen te kunnen beginnen.

Edward had zich helemaal gegeven, Jet was nog net niet in slaap gevallen, en de spermatozoïde ingrediënten voor de aankomende babyboy Jack die in een opvolgend leven als Rob zou incarneren, stonden in de startblokken om in één keer afgeschoten te worden.

Edward die genetisch via zijn erfelijk materiaal het middel Agent Orange in de nacht der nachten in de laagdrempelige schoot van Jet spoot – een 1:1-mengsel van 2,4-dichloorfenoxyazijnzuur (2,4-D) en een n-butylacetaat van 2,4,5-trichloorfenoxyazijnzuur – had weinig besef welke verwoestende werking zijn gekleurde zaad had op de vorming van foetus Jack, de entiteit die we in het verhaal zullen leren kennen als de latere NS’er Rob Sluijsmans. Het DNA-onvriendelijke goedje bleek naast een impact op lichamelijke functies ook invloed te hebben op de geest van het aanstaande manneke dat te klein zou uitvallen.

Dat kleine Jack met een rolstoel door het leven moest gaan accepteerde hij al vrij vroeg, maar dat zijn spraakcentrum was aangedaan, schrijven leerde hij zelfs nooit (een beroerde Mercurius in de horoscoop), was een handicap waar hij zich niet overheen kon zetten, zich niet overheen wilde zetten. Denken, denken, denken, dat was het enige wat hij nog kon, en boos zijn, een gekooid dictatortje.


Andere tijden, nieuwe kansen

Van vorige levens, reïncarnatie, laat staan van toekomstige levens had Jack geen weet. Psychiater Morris Netherton, de vader van de moderne reïncarnatietherapie en wijlen past life practitioner Roger Woolger moesten namelijk nog geboren worden, en in het Amerika van die tijd waren de readings van de helderziende mysticus Edgar Cayce nog te weinig bekend. Maar een ding was kleine Jack wel duidelijk. Als hij ooit de kans kreeg zich op iets of iemand te wreken, in de hemel, de hel of in het Limburgse vagevuur, dan zou hij van de partij zijn. Dat wat hem werd aangedaan zou hij de wereld ooit laten weten.

Jack stierf op jonge leeftijd, zo meldde als een Akasha kroniek in Creve Coeur de plaatselijke News Tribune. Ook vader Edward maakte het niet lang, en enige tijd later, verteerd door een cocktail van verdriet en schuldgevoel verhuisde hij om onder de groene zoden van St. Louis County te gaan liggen.

De Amerikaanse withete anger van Jack, de woede, nog springlevend na zijn dood, deden hem besluiten snel te incarneren. Temeer, omdat de overleden Edward, zijn vroegere vader, inmiddels geïncarneerd was in een gebied dat Limburg heette, een provincie in een land ver van Missouri, waar horden mannen met een afhankelijke inborst waren geïncarneerd die generaties lang gratis stoflongen kregen in de plaatselijke steenkoolmijnen. Sociaal-cultureel analoog aan de Amerikaanse Monsanto-werknemers aan de andere kant van de oceaan die zich ook hadden laten uitbuiten totdat de dood erop volgde.

Kleine Rob werd geboren, andere tijden, nieuwe kansen, zoals op de kermis in het Limburgse Meerssen wanneer voor een dubbeltje het rad van fortuin weer werd aangezwengeld.

Om voor hem onbekende reden wilde Rob nooit afhankelijk zijn. Neen, hij wilde vanuit een diepgeworteld gevoel het voor het zeggen hebben, zoals sommige kinderen op de speelplaats er genoegen in schepten kleinere kinderen het leven zuur te maken. Het pestkopje-spelen was tegen de geldende regels, dat wist hij ook wel, maar het voelde zo lekker, zeker omdat hij fysiek niet zo sterk was en tot op late leeftijd een in bed plassend bangeschijtertje. Het ‘stilletjes opereren zonder dat men er weet van had’, paste beter bij hem. Het uitstippelen van scholing en carrière om zijn snode plannen uit te kunnen voeren was dan ook een fluitje van een cent.

De keuze voor een rechtenstudie was snel gemaakt. Met de wet aan je zijde, ook als die zwaar over de houdbaarheidsdatum heen was, kon je geen buil vallen ingeval je de ander wilde lastig vallen, koeioneren. Daarvoor waren wetten tenslotte gemaakt, zo vond hij, zeker voor moederskindjes, zoals via mediamiek verkregen info hij door intimi werd gekarakteriseerd.

Universiteit Maastricht was dicht in de buurt, en wat was dan nog mooier dan een studie Nederlands Privaatrecht, en met het Drielandenpunt in de buurt moest daar zeker Internationaal Privaatrecht, Europees Recht en Europees Handels en Ondernemingsrecht aan worden vastgeplakt. Recht dus, maar dan voor alles wat krom was. Er zou zeker een werkgever zijn die na verloop van tijd geporteerd was van talenten van het type van deze afgestudeerde student Rechten, soort zoekt soort. De NS had wel oren naar een talent die onder een vlot vernis van klantvriendelijkheid NS-klanten het vel over de oren kon trekken, en voet bij stuk hield vanuit een veilig bureautje.


Lean en Kaizen

Maar er was meer. Met de voor de NS profijtelijke Lean-gedachte en de Kaizen methode (Henry Ford, Sakichi Toyoda), kort samengevat – het elimineren van verspilling – chique aangeduid met ‘korte efficiënte en klantgerichte processen (procesoptimalisatie), kon de NS de toiletten uit de sprinters slopen (efficiëntie) en kon NS’er Sluijsmans als Operationeel Manager Klantenservice brieven en e-mails van reizigers als het maar even kon, onbeantwoord laten, tijd is geld, en hen in hun klantenvet gaar laten smoren.

Sluijsmans staat op internet/social media inmiddels bekend als een bonte hond die brieven van betalende reizigers als het even kan onbeantwoord laat, de NS-reiziger koeioneert. Dat is het gevolg van de moderne NS-invulling van Lean en Kaizen.

NS heeft bitter weinig kennis genomen van Spiritueel en Transformatie Management, noch van organisatieantropologische studies als bekend binnen bijvoorbeeld COM, de vakgroep Cultuur, Organisatie en Management (prof. dr. A.H. van Marrewijk) van de Faculteit Sociale Wetenschappen van de VU Amsterdam. NS blijkt geen Anthony Robbins te kennen, kent alleen managementdelinquenten van het type Sluijsmans. Reden ook waarom Bert Meerstadt, bekend van andere debacles op het spoor, vrij kort nadat hij op het Journaal door Sacha de Boer in zijn blote kont werd gezet als president-directeur moest opstappen. Uiteraard had zijn vertrek ‘niets’ met het wanbeleid te maken.

NS werkt al een tijdje aan kwaliteitsverbetering, zo laat de vervoerder de reiziger weten. We geven de lezer even een inkijk wat de NS daar onder verstaat. Een voorbeeld uit de praktijk, zelf ervaren, omdat ik de reiziger was die door de NS grof in de wielen werd gereden.


Het grote NS-voordeel

Enkele jaren geleden veranderde de NS ten aanzien van bepaalde abonnementen (Dal Voordeel Abonnement) van strategie. De truc met een jaarlijks automatisch doorlopend abonnement kwam op de proppen, een andere mogelijkheid was er niet. Daarbij gaven de minuscuul kleine lettertjes aan dat NS ‘gerechtigd’ was forse boetes op te leggen als er door onvoldoende saldo op de rekening van de reiziger niet geïnd kon worden. Een deels private organisatie die boetes kon opleggen, en of de reiziger zijn hoofd bij voorbaat al op het hakblok wilde leggen. En wat mijn theewater al aangaf, de NS-producten waren minstens zo dubieus, klantonvriendelijk, wettelijk laakbaar, als de woekerpolissen en producten van de voormalige DSB en andere bancaire kermisexploitanten.

Ik besloot ‘normaal’ te reizen, geen abonnement meer te nemen, de risico’s waren te groot. Na zo ongeveer een jaar nam ik de gok, nam opnieuw een abonnement, wetende dat de NS je hoofd eraf kon hakken, en na veel geharrewar aan een kaartjesautomaat en de weigering van verschillende NS-infodames op Utrecht Centraal mij te willen helpen, kon ik met blaasontsteking na overstap een ritje maken met de urinevrije honkebonke NS-trein naar Haarlem om de eerste de beste uroloog op te zoeken. De enkele keer dat ik eens gebruik maakte van het Dal Voordeel Abonnement was het mis, de treinen kwamen niet, waren schrikbarend te laat of veel te kort als veevoederwagons (zie mijn column: NS – Geborneerde Hufters – Prorail).

Op 10 maart 2014 emigreerde ik naar Jerez de la Frontera, Spanje. Ondanks EU-verband was er administratief veel te verhapstukken. Nu na 7 maanden is mijn adres bij het ABP ondanks aangetekende brieven en verstuurde e-mails nog steeds niet doorgevoerd. Maar de ABP had ook Eneco of nog eerder NS kunnen heten, zoals we weldra kunnen zien. Aan het NS-abonnement dat ik voor mijn emigratie slechts sporadisch gebruikte, dacht ik niet, een opzegging had nog even tijd.

Ergens in juli kreeg ik een e-mailbericht van de NS, een herinnering, dat het abonnement op datum verlengd zou worden. NS kennende spoedde ik mij om tijdig het NS-abonnement per aangetekend schrijven te beëindigen.

Mijn brief werd via e-mail beantwoord door Operationeel Manager Klantenservice Rob Sluijsmans, de man die in een vorig leven in een rolstoel zat, en daar enige anger had opgelopen. In een cynisch-agressieve toonzetting werd tot mijn grote verbazing de schriftelijk gedane opzegging door de Wurger van de NS niet geaccepteerd. Ik had de keuze om óf naar Nederland te komen om het abonnement te deactiveren op een stationnetje, óf de kaart te blokkeren via de NS website. Zo niet, dan was ik mijn geld kwijt. Opzeggen was niet mogelijk!

De aanmelding van het abonnement was een kwestie geweest van 3 minuten, voor het afmelden moest ik de halve wereld afreizen op zoek naar een stationnetje om te deactiveren. NS kennende waren er maar 3 stationnetjes in Nederland die bemand waren, en dan alleen op dinsdagavond, het schrikkeljaar even niet meegerekend. De aanbevolen website om het product te blokkeren, was helemaal een ramp. Slechts om te zien hoe het niet kon bezocht ik de site alwaar (uiteraard) de aanbevolen functies ontbraken en ontbreken tot op heden ten dage. Sluijsmans wist niet waarover hij sprak, wellicht nog teveel bezig met privaatrechtelijk geouwehoer en met ‘Lean en Kaizen’.

Ik kroop in de pen en berichtte mijn ervaringen met de site aan Sluijsmans. Op mijn bericht ontving ik een automatisch gegenereerd antwoord. De heer Sluijsmans antwoordde niet meer, de NS-lijn was dood! 5 e-mails verzond ik, allen werden onbeantwoord gelaten.

In plaats van een enkel antwoordbericht ontving ik kort daarna de felicitaties dat mijn abonnement verlengd was! Het bedrag zou binnen enkele dagen van mijn rekening worden afgeschreven.

‘Over mijn lijk’ was de eerste poëtisch regel die door me heen schoot. Bestolen worden door de NS, dat zou niet gebeuren, een organisatie die de wet met voeten treedt, reizigers een doorlopend abonnement aannaait, door de strot drukt, om vervolgens de regeltjes zo te maken dat opzeggen van vrijwel onmogelijk tot onmogelijk is.


Adviserende spirits

Als medium, bijgestaan door persoonlijke spirits, verklaarde ik Rob Sluijsmans, de voormalige Jack uit Amerika, de oorlog. Een van de door mijn spirits geadviseerde stappen was om de minister van Infrastructuur en Milieu per brief te benaderen, met kopieën aan de Nationale Ombudsman en aan Timo Huges. Want als ik in de wielen zou kunnen worden gereden konden ook alle Nederlandse reizigers het slachtoffer worden van Kafkaëske NS-‘wetten’ en ‘legale’ terreur. Als medium heb ik ook een maatschappelijke, collectieve functie, ook in klantaangelegenheden en consumentenbelangen. De gezondheidszorg, het milieu, de besmuikte woningcorporatie, de privacy, kortom een Antoinette Hertsenberg, maar dan paranormaal en zonder rokje, nou ja, met zonder rokje.

Het ministerie reageerde uiterst adequaat, per e-mail werd binnen een dag gemeld dat mijn brief onder nummer was geregistreerd en ik spoedig antwoord kon verwachten.

Namens staatssecretaris Mansveld, belast met openbaar vervoer, ontving ik van mevr. drs. M.M.J. Streefkerk-Arts, hoofd van de afdeling Vervoersketen, directie Openbaar Vervoer en Spoor een uitgebreid antwoord op mijn klacht annex verzoek om hulp. Een brief met kwaliteit, persoonlijk, de taal meester, en duidelijk met het hart geschreven. Ook als paragnost kan ik (gelukkig) niet in het hoofd van elke persoon kijken, zeker niet als het persoonlijke aangelegenheden betreft die op mij betrekking hebben, maar voor de goede lezer van het antwoord moet duidelijk zijn dat de NS na interventie van het ministerie zich op zijn zachts gezegd heeft moeten verantwoorden.

Om het eens met ronde woorden te zeggen, de NS leek op haar ‘falie’ gekregen te hebben, en bleef bijgevolg met haar fikken van mijn bankrekening af. Tenslotte ben ik een modale AOW-paragnost die op de kleintjes moet letten.

De computer van de NS feliciteerde mij in eerste instantie met het verlengen van mijn abonnement (de huichelaars), om na een week een bericht te genereren dat het zo spijtig was dat ik geen abonnement meer wilde.

Na weer een week ontving ik namens NS president-directeur Timo Huges een brief van mevrouw Paulette van den Broek, hoofd Klantenservice NS, woordtechnisch goed uitgelijnd, dat zeker. Maar wat is een excuusbrief waarin excuses worden gemaakt voor de beroerde gang van zaken en tevens wordt gemeld dat de procedure de (normale) gang van zaken is. Het houdt in dat de NS de reiziger nog steeds kan naaien. De procedure is dat met één vingerknip een abonnement kan worden afgesloten, en dat het ministerie er aan te pas moet komen om er weer van af te komen.


De ‘klant’

Er is dus maar één advies aan de reiziger:

‘Mijdt als het even kan de NS, zet geen handtekening onder een NS-product, neem de auto, doe aan carpoolen, neem de fiets, de wandelwagen of kruip desnoods over de vluchtstrook naar de bestemming met gummi kniekappen om van de stratenmaker, maar laat de middeleeuwse en feodale NS voor wat het is. Voor de kreet ‘Lean en Kaizen’, het tegengaan van verspilling, de wereld in getoeterd door mannen als Rob Sluijsmans, wordt slechts bedoeld: het knechten van de reiziger, het bestelen van de reiziger, zoals inmiddels bekend in NS-woekerpolisland.‘

Het toeval wil, dat entiteit Sluijsmans plotsklaps van zijn functie is ontheven, een andere ‘uitdaging’ heeft gekregen binnen NS, weggepromoveerd uit de meer zachtere sector Klantenservice. Opmerkelijk is dat de ‘promotie’ plaatsvond vrij kort nadat mijn klacht in verschillende brievenbussen viel.

Sluijsmans presenteert zich op LinkedIn (d.d. 13 oktober 2014) als volgt:

Rob Sluijsmans heeft zich in de loop der jaren ontwikkelt [sic] tot een resultaatgedreven professional. Vanuit goed ontwikkelde analytische vaardigheden is mijn kracht de complexiteit van een vraagstuk terug te brengen tot de kern: de klant [vet aangebracht, mv].

Wij, de spirits en ik, denken gezien Sluijsmans’ grootspraak (en grammaticale competentie) op LinkedIn: ‘dat een onsje minder ook wel had gekund’. Dit soort mannen, functionarissen op papier, werkt bij NS! Droevig, ontluisterend, het rechtsgevoel schendend.

Het is voor de NS te hopen dat ik niet voor een 3e keer in de columnpen behoef te kruipen, want dan licht ik paranormaal het hele bedrijf door, met alle collectieve en individuele misstanden.

Ik wens de NS beterschap.

 

Brieven/e-mails:

Aan de minister van Infrastructuur en Milieu
Antwoordbrief mevr. drs. M.M.J. Streefkerk-Arts (Ministerie / hoofd afdeling Vervoersketen)
Dankbrief aan mevr. drs. M.M.J. Streefkerk-Arts
Excuusbrief mevr. Paulette van den Broek (NS / hoofd Klantenservice)
Antwoordbrief aan mevr. Paulette van den Broek

 

_________________________________________
Relevante artikelen die deel uitmaken van de serie
DOCUMENTO ARTE MAFIA – DESPOTISMO

Nationale ombudsman Reinier van Zutphen: Wij zijn er niet voor de burger, wij zijn niet Alex Brenninkmeijer!
Van Gogh Museum: Aardappeleters in Nigeriaanse Shell oliesaus
De Bernhard-bias van Soestdijk
SNS Bank – De vileine Timmermannen van de SNS
De Kunsten & de Rabotorens van Babel
De ´Fair trade´-jongens van Panama
De Wurger van de NS
Het Mitros-huwelijk van mr. Henk Peter Kip en freule Margreet van Breunissen
AIVD-NSA: tussen mondholte en anus
KLM-flatulentie en gemodificeerd draaikontenvlees
Criminologie en het nature-nurture-debat
República Banana Holandesa
SNS Bank, foppen zonder speen, da’s pas foppen
500 jaar kabinetten-Calvijn I, II en III

Mediumistic Journalism, paranormale onderzoeksjournalistiek, bevat tevens de series

DOCUMENTO ARTE MAFIA – MEDICO
DOCUMENTO ARTE MAFIA – JUSTICIA
DOCUMENTO ARTE MAFIA – QUIMICO
DOCUMENTO ARTE MAFIA – DESPOTISMO

DOCUMENTO ARTE PARANORMAL – CURA
DOCUMENTO ARTE PARANORMAL – PASADO & FUTURO
DOCUMENTO ARTE PARANORMAL – REENCARNACION
DOCUMENTO ARTE PARANORMAL – ARTE POR ARTE

_________________________________________________

 

TOEGEVOEGD 06-06-2015

NRC 06-6-2015
Dijsselbloem: NS kampt met zwak ontwikkeld normbesef.

‘Schouwen’ is vooruitzien. Zowel in 2010, in mijn column NS – Geborneerde Hufters – Prorail, als in 2014, in column De Wurger van de NS nam ik paranormaal waar dat er bij NS structureel stront aan de knikker was. In de binnen de huidige column bijgevoegde brief aan minister Schultz van Haegen vroeg ik haar of de NS verworden was tot een staat binnen de staat.

Jeroen Dijsselbloem, minister van Financiën, bevestigde heden onverkort mijn destijds mediamiek verkregen waarneming van de val van de NS.

Naar aanleiding van het volstrekt wetteloos handelen van de voormalig NS-directeur Timo Huges, van zijn adjudanten, en van de ‘bedrijfs’-cultuur van NS in het algemeen, liet Dijsselbloem in NRC optekenen: NS kampt met zwak ontwikkeld normbesef, en, Huges handelde ‘slordig, onjuist en in strijd met de wet’.

NS handelde in de geest van de FIFA, schakelde de rechter in om een onwelgevallig rapport van de Autoriteit Consument & Markt (ACM) tegen te willen houden. Alleen uiterst beroerde dictaturen maken gebruik van deze ‘strategieën’.

 

Update 04-01-2018