Grootinquisiteur Tomás de Torquemada: brute tederheid

TorquemadaWapen Recuperado

Foto (detail): Wikipedia / Barsex

 

Grootinquisiteur Tomás de Torquemada, dominicaan en biechtvader van Isabel la Católica, de katholieke koningin van Spanje die een vorig leven als promiscue non kende, is de geschiedenis ingegaan als een van de wreedste monniken die God in een pij op aarde liet rondlopen. God hebbe zijn ziel, of ook niet. Vragen te over.

Op welke momenten in het leven van De Torquemada (1420-1498) vol agressieve deemoed, werden ervaringen uit vorige levens door stimuli opnieuw van ´energie´ voorzien? Op welke momenten liep De Torquemada vervolgens in de voetsporen van degene die hij was in een vorige incarnatie? En, welke persoon of personen droegen bij aan zijn ‘succes’ als Grootinquisiteur? Welke persoon of personen waar hij eerder een leven mee deelde hadden het zaad van brute tederheid in hem geplant? En de vraag die op ieders tong zal branden: kan bruutheid, tederheid of brute tederheid zijn ingeboren of een gevolg zijn van opvoeding? Het psychologische nature-nurture-debat dus, dat sinds Plato en Aristoteles gevoerd wordt.

Vele duizenden regressies naar vorige levens blijken daar afdoende antwoord op te geven: historisch wordt het actuele heden gevormd, zowel persoonlijk als collectief, door de invloed van gebeurtenissen uit het verre verleden (incarnaties), of op zijn minst er door ingekleurd.

 

INTRODUCTIE

Van Jozef Stalin kennen we de psychologische achtergronden die als oorzaak kunnen worden aangemerkt waarom hij direct of indirect een geschatte 10 a 20 miljoen Russen en niet-Russen de dood injoeg. Alleen Mao Zedong overtroefde Stalin in aantallen, voor de dood van slechts 70 miljoen mensen wordt hij verantwoordelijk gehouden. Zowel Stalin als Mao had het aan de stok met zijn vader. Beiden haatten hem, en beiden moeten er karmisch belast mee zijn geweest. Stalins vader verdreef met stelselmatige mishandeling de laatste warmte uit zijn zoon, en Mao had het liefst ‘straaljagertje’ met zijn vader gespeeld. Een afgrijselijke marteling in China waarbij de armen van het slachtoffer achter de rug omhoog werden gedwongen en het hoofd omlaag werd gedrukt, wel vergelijkbaar met de Garucha uit de Spaanse inquisitie. Deze marteling die de latere vicepresident Ji Dengkui eens te beurt viel, werd later ook door Mao toegepast bij vermeende dissidenten die hem in de weg stonden, zoals bij de kritische studente Wang Rong-fen (Chang, 2015).

In een sequentie van twee paranormale sessies ga ik de doopceel van Tomás de Torquemada lichten: zijn voormalig actuele leven in Spanje, en zijn vorig leven als zoon van een psychologisch wrede moeder in het oude Belgrado van de 13e eeuw.

De geest van De Torquemada diende zich aan als onderzoeksobject nadat ik hem in het leven van Isabel la Católica had ontmoet. Hun innig contact, een zielsverwantschap, was me opgevallen. Naast institutioneel, de oprichting van de Spaanse Inquisitie waarvan De Torquemada de eerst Grootinquisiteur werd, was er het persoonlijke contact, De Torquemada was ten enen male Isabels biechtvader. Tijdens de eerste mediamieke contacten met Isabel la Católica kreeg ik reeds de indruk dat De Torquemada een vorig leven met Isabel la Católica zou hebben gedeeld.

 

DE SLINGERBWEGING IN VORIGE LEVENS

Zowel Mao Zedong als Josef Stalin zal ongetwijfeld eerder een vorig leven hebben gehad waarbij in plaats van het uitoefenen van tirannie het ondergaan van tirannie het levensthema was. Thema´s als macht versus onmacht, rijkdom versus armoede of bijvoorbeeld een gezond lichaam versus een ziek lichaam (Verstraaten, 2010), kunnen al pendelend de educatieve rode draad zijn in een serie vorige levens, net zolang totdat de entiteit grip heeft op de dynamiek van de tegenstelling. Daarna is de les geleerd en verdwijnt de pendelbeweging.

Op zich niet verwonderlijk. Ook in één leven moeten we vaak woekeren met uitdagingen voordat we een en ander onder de knie hebben. Het omgaan met overgewicht is er een goed voorbeeld van: het jojo-effect dat ook een slingerbeweging in zich draagt. Vallen en opstaan, afvallen met het allerlaatste aangeprezen dieet, soms alleen op water en brood, om na enige tijd weer ladingen chocolade in te slaan. Bij anorexia nervosa voltrekt zich dezelfde curve, alleen in omgekeerde richting. Opmerkelijk is dat personen die niet gepredisponeerd zijn met bijvoorbeeld de tandem boulimie-anorexia nervosa, op dit punt probleemloos door het leven gaan, zonder zich in de greep van dit specifiek karmisch proces te bevinden.

De excessen van Mao en Stalin, maar uiteraard ook een dictator als Hitler, zijn het gevolg van de negatieve dynamiek in een serie vorige levens. In een van Hitlers eerdere incarnaties, als de perverse en zwarte magie praktiserende bisschop Landulf II (c. 825 – 879), werd deze gecastreerd nadat hij was betrapt in het bed van een nobele dame die hij had verkracht, waarna de echtgenoot en enkele broers van de dame snelrecht toepasten (Ravenscroft, 1974). De vrij extreme vormen van seksualiteit van Hitler en het niet indalen van één van zijn teelballen, cryptorchisme aan de rechterzijde (Die Welt, 2015) zou op psychologisch niveau wel eens de doorwerking kunnen zijn van zijn leven als de zwart-magische bisschop Landulf II. De slingerbeweging, een kosmische pendel, is bij Tomás de Torquemada zoals bij meerdere dictators, uiteraard niet van een alledaags kaliber.

Het Amerikaanse medium Edgar Cayce (1877-1945) liet in een serie readings zien op welke manier de slingerbeweging kan werken. Als genezend medium lichtte hij de reïncarnatieve doopceel van vele patiënten die hem om hulp verzochten. Verschillende ziekten en storingen bleken hun oorsprong te hebben in een eerdere incarnatie waarbij het de entiteit in de betreffende periode ‘goed’ leek te zijn vergaan. Voor de ouders van een pasgeboren jongetje werd opvoedkundig advies gevraagd. In een van zijn vorige incarnaties, zo berichtte Cayce, ging de entiteit door het leven als de Romeinse senator Marcus Brutus, bekend als een van de samenzweerders van de dodelijke aanslag op Julius Caesar, en die als gouverneur van Cyprus door geldleningen met hoge interest fortuin maakte, en later zelfmoord pleegde. Het diende aanbeveling, zo luidde het advies, om de opgroeiende jongen de eerste 12 jaar op te voeden met een hoge mate aan discipline gepaard gaande aan liefde en geduld, en zijn sterke hang naar materiele welvaart en voorkeur voor belangrijke mensen in te dammen.

De sessies van Cayce lieten zien dat in het Amerikaanse stadje Belafontaine, Ohio, om onbekende reden aantallen kinderen werden geboren die incarnaties bleken te hebben gehad ten tijde van het Romeinse Rijk. Het betroffen niet alleen incarnaties van destijds maatschappelijk hooggeplaatsten als bijvoorbeeld Brutus, Caesar of Nero, maar ook entiteiten die in het oude Rome zich in de nabijheid van deze Romeinse vips hadden bevonden.

Om Tomás de Torquemada meer te kunnen doorgronden moeten we hem historisch in reïncarnatief perspectief plaatsen. Welke slingerbeweging, welke metafysische pendule, is op hem van toepassing.

 

DE ELEKTROLARYNX AVANT LA LETTRE

Het is in de voormiddag, grootinquisiteur De Torquemada is de middelbare leeftijd duidelijk gepasseerd, maar is wat energie betreft nog een jonge man.

De Torquemada staat voor een verdachte, een man, die zich positioneel in de lengterichting laat zien, een aantal meters schuin van hem verwijdert. Dichterbij komen dan een meter of vijf, zes van beklaagde is hem niet toegestaan, anders gezegd, is voor hem een leven lang fysiek vrijwel onmogelijk. Dit omdat zijn keel, door een voor hem onbekende oorzaak, nog meer gaat dichtzitten dan voor hem gebruikelijk. De Torquemada blijkt in het keelgebied, vooral op de stembanden, een emotionele blokkade te hebben die zoals we zien, uit vorige levens stamt. Hoe dichter hij in de directe nabijheid van een verdachte komt, hoe meer zijn keel zich sluit waardoor het spreken ernstig wordt bemoeilijkt. Het liefst orkestreert hij het leed dat hij bij anderen aanricht, zijn slachtoffers, schrijvende van achter zijn tafel gezeten.

Vrijmoedig en losjes kunnen spreken als een doodgewone zondaar, zonder angst in keel en strottenhoofd te hebben, is hem dan ook niet gegund. De dagelijks noodzakelijk te gebruiken woorden als grootinquisiteur tijdens processen komen dan ook uit zijn keel als het geluid van een elektrolarynx, het spreekapparaat dat we in het heden kennen voor patiënten na het chirurgisch verwijderen van strottenhoofd en stembanden: blikkerig, robotachtig, en enigszins geforceerd.

De oorzaken die ten grondslag liggen aan de blokkade, pijnlijke ervaringen van agressieve oorsprong die in een ver verleden psychisch bedreigend waren, zorgen er voor dat zijn gesproken zinnen geconstrueerd zijn als de gemetselde muren van een tongewelf in een kerker. De verhoren tijdens de processen laat hij dan ook zo veel mogelijk over aan de assistent-inquisiteur en later aan de assistent- inquisiteurs die hem vanuit Rome zijn gestuurd. De Torquemada als grootinquisiteur is de architect die de regie heeft, bijgestaan door inquisiteurs, ondervragers, assistenten, pijnbankspecialisten, Garucha-uitvoeders en specialisten middeleeuwse waterboarding, historisch beter bekend als waterstorm of waterkwelling.

Bij de aanblik van een verdachte voltrekt zich een bijzonder proces in de catacomben van De Torquemada´s ziel, waarbij het endocriene stelsel enerzijds het centrum voor macht en libido activeert, en anderzijds de bloedsomloop een andere sterkte doet aannemen. Zijn mond wordt daarbij beendroog als bij hevige schrik. Daardoor spreekt hij alsof hij zojuist een volle lepel meel of droge kalk heeft doorgeslikt. Zijn woorden zijn droog, berekenend opgedragen door zijn geest. Ooit heeft hij, zonder te weten waar en waarom, geestelijk veel moeten lijden.

Er is altijd al één allesbepalend gevoel in hem geweest: onbewuste wraak voor wat hem is aangedaan, ook al weet hij niet wanneer hem wát is aangedaan. De hoge functie bij de Inquisitie dient daarbij als ‘prachtig’ instrument, een geschenk uit de hemel om, Sigmund Freud indachtig (Vergote, 2002), wraak te kunnen sublimeren. Dit, door als grootinquisiteur verheven doelen te omarmen: een 24 karaats hypocriet missiestatement. Onaantastbaar, wie doet je wat?!

Het controversiële is dat naast de gekristalliseerde agressie hij ook van mensen houdt, zielsveel zelfs en op een tedere manier, vooral van degenen die ernstig moeten lijden onder zijn bewind. Het innerlijk leven van De Torquemada is daardoor tragisch: wreedheid en tederheid vechten om de eerste plaats zonder dat één van beiden als winnaar uit de strijd kan komen. Reden waarom het dilemma de ziel van De Torquemada al eeuwen achtervolgt tot op vandaag.

Als De Torquemada in zijn binnenste kijkt weet hij dat er een tijd moet zijn geweest dat hij op zoek was naar iets dat voor liefde door zou moeten gaan, maar dat immense pijn zijn deel was. Met mokerslagen moet zijn zoektocht naar het beste uit het universum zijn vermorzeld. Vrijwel dagelijks, jaar in jaar uit, bij de aanblik van de verworpenen der aarde, mannen en vrouwen die hij zelf heeft veroordeeld en bestraft, raakt hij in tweestrijd, niet wetende aan welke stille en onzichtbare gevoelens voorrang te moeten geven: pijn, verdriet of genot als vormen van gesublimeerde en gesubstitueerde wraak.

De Torquemada kan er een keuze uit maken, gevangen als hij zit in zijn eigen psychopatisch web. Het gevolg is dat hij als een pathologische gedragsgestoorde in herhaling blijft vallen en tot aan zijn dood pijn, verdriet en genot beurtelings omarmt. De veroordelingen en het schrikbarende leed dat hij aanricht is hoe vreemd het mag lijken, als zalf op innerlijke wonden.

Door het ongebreideld uitoefenen van macht en door de aanblik van vele martelingen, worden in De Torquemada´s hersenen, de hypofyse, endorfines gevormd die als neurotransmitters fungeren, en die samen met andere op opiaten lijkende geestverruimende stoffen een gevoel van welbevinden generen (Bolz, 2001). Het verslavende resultaat is steeds: stilling van pijn, ‘geluk’, en een orgasme in de hersenen. De stoffen die zijn pijn verzachten maskeren tevens zijn gebrek aan mededogen. De grootinquisiteur is verworden tot een drugsverslaafde, een notoire junk avant la lettre. Het gadeslaan van slachtoffers die lijden laat hem in mentaal-seksuele zin dus niet onberoerd.

Echter, in de geschiedenis van de Rooms-Katholieke Kerk is seksueel afwijkend gedrag door de eeuwen heen niet ongewoon of ongebruikelijk. Priesters en ook leden van de Spaanse Inquisitie ten tijde van het bewind van De Torquemada worden meermalen zelf berecht en bestraft voor een keur aan seksuele vergrijpen. Ook over zee in Spaanse koloniën: Mexico, stroomt de priesterlijke libido vrijuit. De Franse historicus Alessandro Stella ontsloot archieven van de Inquisitie waaruit blijkt dat 2000 katholieke geestelijken, alleen al in Mexico tussen 1540 en 1810, berecht werden wegens seksuele delicten (Stella, 2009).

Seksuele aberraties als van De Torquemada, althans als beleving in zijn gevoelsleven, staan historisch niet op zichzelf. Sadomasochisme als algolagnie, pijngeilheid, door de schrijvers Markies de Sade en Sacher-Masoch wellicht voor het eerst indringend verwoord, zijn twee uiteinden van een incarnatieve pendelbeweging: sadistische aspiraties in één incarnatie en masochistische in een andere, en zijn van alle tijden

Een processie aan voorbeelden uit de Rooms-Katholieke geschiedenis trekt aan het geestesoog voorbij. Het schilderij ‘Flagellanten’ van Francisco Goya’ met een keur aan geselbroeders die zich kastijden, spreekt boekdelen. Voor de erotische werking, het genot, dat het geven of ondergaan van geselingen konden bewerkstelligen werden monniken in de middeleeuwen zelfs uitdrukkelijk gewaarschuwd door ordes of andere kerkelijke overheden.

Schuld en boete zijn vanaf dag één, het concept erfzonde, ten diepste verweven met de leer van de Katholieke Kerk en hun adepten in Rome. In zijn functie als grootinquisiteur nam De Torquemada nooit lijfelijk deel aan handelingen die zonder enige restrictie als sadisme of masochisme geclassificeerd moeten worden, maar indirect en als geestelijk vertaalslag, des te meer. Zijn ambivalentie houding ten opzichte van seksualiteit, zowel preoccupatie als negatie, is vrijwel identiek aan de seksuele inborst van Isabel la Católica, de koningin van Spanje (Verstraaten, 2017), die hij vaak de biecht zal af nemen.

Magie en seksuele energie, seksuele magie, is zowel het vehikel van vitaliteit waarmee de geloofsleer vervoerd wordt als het metafysische smeermiddel waar deze Abrahamitische religie mee aan de man wordt gebracht.

Wijn wordt via religieus vampirisme geconsacreerd tot bloed, en brood wordt kannibalistisch vlees. Heer Jezus te B. later te N. loopt over water en Godbetert, hij krijgt geen natte voeten. Christendom en katholicisme in het bijzonder is magie pur sang waar geen Erasmus-wetenschap aan te pas komt. Door zijn ‘dubbele natuur’ is de zoon gelijk aan de vader, consubstantieel: gelijkwezig, naast elkaar bestaand, of transsubstantieel, elkaar vervangend, als tijdens het sacrament van de eucharistie. Antropologisch puur ‘heidense’ aannames en metafysica, gedrenkt in pre-christelijke en zelfs in pre-mozaïsche rituelen.

Vrijwel geen animistisch of ander ‘heidens’ ritueel dat zo krachtig en vooral zo slim gecomponeerd is dan het rooms katholieke. Geen sekte waar brainwashing eeuwenlang tot op heden zo succesvol kon worden toegepast als de rooms-katholieke.

De Spaanse Inquisitie was energetisch per definitie gestoeld op deze seksuele magie met zijn rituelen, geboden en vooral knechtende verboden. De politiek geïnfecteerde geloofsleer diende daarbij als onderpand voor machtspolitiek, met de tandem De Torquemada-Isabel la Católica als architect en uitvoerder.

 

VORIGE INCARNATIES IN DE BIECHTSTOEL

Het is op een zondag, de dag des Heren, De Torquemada ontvangt Isabel la Católica in de biechtstoel, zondag is vaker dan eens haar biechtdag.
Opnieuw is De Torquemada overdonderd door haar aanwezigheid die de biechtstoel in alle hoeken vult met hemelse warmte, en opnieuw is hij diep onder de indruk van haar vlammende persoonlijkheid verscholen onder een volledig introverte buitenkant. Het is haar innemende soms haperende stem, de keuze van de woorden en het ritme van de woorden die hem hypnotiseren, de beheerste articulatie, de pauzes in de zinnen, haar ademhaling nodig om een volgende zin in te leiden, maar steeds ook het vurige innerlijk dat voor een ingewijde zich niet laat verbergen achter een introverte uitmonstering.

De Torquemada is beduusd, verlegen, zijn verstand even kwijt, ja, wordt zelfs bedolven onder verliefde gevoelens die in hem opwellen en die hij amper kent, tevens boezemt deze vrouw hem enorme angst in waardoor hij lichamelijk zelfs licht opgewonden raakt. De cocktail, een lawine aan gevoelens die hem te beurt valt, is een ervaring om nooit te vergeten, gevoelens die al lang in hem wonen, misschien al eeuwen. Door de frequente contacten wordt de biechtelinge tevens een soort partner, soms zelf een moeder, hoe vreemd het moge klinken.

Als Inquisiteur en als biechtvader is hij gewend, zelfs onder de meest moeilijke omstandigheden, stand te houden en zijn indrukken en persoonlijke gevoelens niet prijs te geven aan de openbaarheid. Het zal hem helpen een diepe en langdurige relatie met Isabel la Católica op te bouwen.

Opnieuw is het zondag, opnieuw de dag des Heren, en opnieuw is er het platonisch contact met Isabel dat geen platonisch contact meer is, maar diepe genegenheid, een sacraal biechtstoelhuwelijk.
Voor het eerst sinds haar eerste confessies in de biechtstoel ontsluit Isabel de diepste grotten van haar ziel. Grotten die ook zeggenschap hebben over haar lichaam. Stilaan maakt Isabel haar biechtvader deelgenoot van de strijd die ze voert tussen lichaam en geest, en van de seksuele opwinding die ze ondergaat bij het uitoefenen van macht en bij het zien van kwetsbare onderdanigheid, wanneer haar koninklijke schaamlippen als toornige fakkels vurig branden. De Torquemada kent het dilemma waarmee ze worstelt als geen ander, bekent als hij is met de zegeningen van het vlees, met de worstelingen van het vlees, en met de controlerende en bevoogdende geest van een instituut als de Congregatio Romanae et Universalis Inquisitionis die lichaam en ziel in mootjes hakken.

Een betere biechtvader kan Isabel zich niet wensen, en een betere biechteling kan De Torquemada zich niet wensen. Het worden al gauw twee handen op één buik.

Opnieuw is het zondag, wederom de dag des Heren, maar vele jaren later.
De Torquemada en Isabel hebben een symbiotische relatie opgebouwd, als ware ze psychisch en psychologisch een eeneiige tweeling. Al jaren tijdens het geven van de biecht zuigt De Torquemada de woorden van Isabel in zich op. Ze zijn als balsem voor zijn ziel, en Isabel is zich daar van bewust. Het is alsof ze iets goed wil maken, ze een onrecht dat ooit heeft plaatsgevonden wil recht zetten. Maar welk onrecht? De Torquemada heeft haar nooit eerder ontmoet dan onder het baldakijn van het sacrament van de biecht, dat weet hij zeker. Isabel la Católica is een ogenschijnlijk onbekende vreemde voor hem die tegelijkertijd alle uithoeken van zijn ziel ongemerkt blijkt te kunnen doorgronden, zoals hij de hare wanneer ze samen afdalen naar de grotten van hun diepste zijn.

Ook Isabel la Católica geniet van het contact tijdens het biechten, het zijn interpersoonlijke uitjes, reisjes naar de delta van haar onbewuste staat, waar wellust, schaamte en afwijzing samenstromen. Isabel en Tomás drinken uit welhaast dezelfde beker en vinden elkaar in de bestrijding van het kwaad, de Inquisitie, die de collectieve verpersoonlijking is van hun eigen zondige inborst: psychologie en psychiatrie van de bovenste plank. Door het biechthoren van Isabel wordt De Torquemada gesterkt in de idee dat het kwaad, hoe aantrekkelijk hij het persoonlijk ook ervaart, uitgeroeid moet worden. Zijn scherpe geest helpt hem daarbij, evenals de pijnbank, ophangkatrol, duimschroef, waterkwelling, of de kwelpeer voor orale, anale of vaginale behandeling die het kwaad uit lichamelijke openingen doet scheuren.

Het levensthema van Isabel is extreme lust, afkomstig van een vorig leven als promiscue non (doorwerking) in Frankrijk, terwijl bij Torquemada het thema wraak (gevolg) is, dat zijn oorsprong vindt in een vorig leven als bastaard in het oude Belgrado.

 

OOK WREDE DICTATORS WORDEN BREKEBEENTJES

Het is opnieuw in de middag, rond half zes. De Torquemada, inmiddels een oude man, heeft zich gehaast om naar een terechtstelling te komen. Door leeftijd en verval van krachten is hij duidelijk minder gezet en tevens moeilijker ter been. Zijn hoofd is wat rood aangelopen van het haasten. De terechtstelling heeft zijn persoonlijke aandacht. Hij wil de veroordeelde, een vroegere frater die hem dwarszat en tot het laatst zich tegen aanklacht en veroordeling verzette, een eindeloze procesgang, zien branden.

Tot zijn teleurstelling sterft de frater een heldhaftige dood, en met het hoofd fier rechtop tart de frater het ego van De Torquemada en verdwijnt definitief in de vlammen. Het is niet de frater die verbrandt, maar feitelijk De Torquemada, wiens ziel en zaligheid in vlammen opgaat. De Torquemada, fysiek intussen een brekebeentje en met vele duizenden doden op zijn geweten waaronder vele halsstarrige joden (Elliott, 2012), heeft ondanks zijn bondgenootschap met Isabel la Católica niet bereikt waarmee hij de incarnatie ooit begon: het volledig willen uitbannen van de immense pijn uit zijn eeuwige ziel.

De Torquemada´s besluit om in het Spanje van Isabel en Fernando te incarneren vond zijn oorsprong in een eerder leven, een uiterst pijnlijk leven, waarvan hij de onbewuste hoop had te kunnen genezen.

Het heeft niet echt mogen baten.

 

Het artikel over het vorige leven van De Torquemada waarin hij zijn onstuitbare wraak ontwikkelde, heeft als titel:

Tomás de Torquemada: Mijn vorige leven in Belgrado als zoon van een brute moeder

 

 

__________
NOTEN EN AANBEVOLEN LITERATUUR

 

Bolz A. (2001). Sex im Gehirn. Neurophysiologische Prozesse in der Sexualität. Südergellersen: Bruno Martin.

Careaga M. (1998). La Santa Inquisición. Z.p.: Martin Careaga.

Chang J, Halliday J. (2015). MAO het onbekende verhaal. Amsterdam: Boekerij

Dostojevski F. (2008). Schuld en boete. Houten: Het Spectrum

Dostojevski F. (2011). De Grootinquisiteur van Sevilla (deel II, boek 5, hoofdstuk 5; II-5.5 van ‘De Broers Karamazov’). Amsterdam: Van Oorschot

Elliott JH. (2012). Imperial Spain: 1469-1716. London: Penguin

Féréal MV. de (2011). Misterios de la Inquisición de España. Charleston, SC: Nabu Press.

Fernández PM. (2009). La Inquisición, el lado oscuro de la Iglesia. Z.p.: Autor-editor.

Foucault M. (2017). Geschiedenis van de seksualiteit.  Amsterdam: Boom

Freud, S. (2017). Drie verhandelingen over de theorie van de seksualiteit. Nijmegen: Vantilt

Freud S. (2008). Een jeugdherinnering van Leonardo da Vinci. In: Freud S. Werken. Amsterdam: Boom.

Freud, S. (1923). Psychoanalyse’ und ‘Libidotheorie. Frankfurt am Main: S. Fischer.

Kamen H. (1998). The Spanish Inquisition. A Historical Revision. London: Yale University Press

Moyaert P. (1994). Ethiek en sublimatie. Nijmegen: Sun

Muñoz L. (Luis) (2013). Origen, Historia Criminal y Juicio de la Iglesia Católica (Oorsprong, Misdadige Geschiedenis en Berechting door de Katholieke Kerk’). Bloomington, IN: Palibrio.

Ravenscroft T. (1974). The Spear of Destiny. London: Neville Spearman.

Stella A. (2009). Le Prêtre et le Sexe : Les révélations des procès de l’Inquisition Broché. Waterloo: André Versaille.

Vergote A. (2002). Sublimatie. Een uitweg uit Freuds impasse. Amsterdam: SUN

Verstraaten MJG. (2010). Vlinders kunnen niet Dadelen en Dadels kunnen niet Vlinderen. Genetica van een innerlijke & uiterlijke carrière. Nederland / Nederlandse Antillen: Destinations NV – Intuïtieve Intelligentie.

Verstraaten MJG. (2017). Isabel la Católica: Seksuele bekentenissen van een Spaanse koningin. Mediumistic Journalism. https://bit.ly/2NMY1Mn

Verstraaten MJG. (2017). Isabel la Católica: Mijn vorige leven als promiscue non. Mediumistic Journalism. https://bit.ly/2AhJ7u1

Weiss BL. (1988) Many Lives, Many Masters. New York: Simon Schuster.

Woolger RJ. (1988). Other Lives, Other Selfs: A Jungian psychotherapist discovers past lives. New York: Bantam Books.

Woolger RJ. (1993). Regression Therapy: A Handbook for Professionals, (2 volumes). Crest Park, CA: Deep Forest Press.

 

Update 18-10-2018