Allerzielen en meneer Wim, het eertijds paranormaal typografisch medium van Drukkerij H. C. van Grinsven in Venlo

MeneerWIm

Pand v.h. Drukkerij H. C. van Grinsven

Geesten die ons levende zielen – soms, vaak of altijd – begeleiden, zijn er in maten en soorten. Meer dan eens wordt in het gedateerde New age-circuit ten onrechte gedacht dat de betere geleidegeest of gids van ver moet komen, zowel geografisch als historisch. Het liefst afkomstig uit Shambala-koninkrijken achter de Himalaya of uit spiritueel India, en dan vooral onzichtbaar getooid met een rode stip, de bindi, op het transcendente voorhoofd. Zeg maar de spirituele schandvlek naar hedendaagse MeToo-maatstaven, op basis van het turven van het aantal niet bij te houden verkrachtingen in heilige landen. Opmerkelijk is dat geleidegeesten meer dan eens afkomstig zijn uit onze directe omgeving tijdens vroegere jaren, zoals meneer Wim tijdens leven op industrieterrein de Veegtes in Venlo werkzaam was bij Drukkerij H. C. van Grinsven.

Het aantal gidsen, astrale souffleurs, varieert van één tot oneindig, zoals ook bij vrienden van gewone stervelingen het geval is: de één heeft weinig vrienden, de ander dozijnen bij de vleet die zelfs per week of jaar kunnen wisselen. Tijdens het maken van bijvoorbeeld een Spaanse gazpacho kijkt er een andere geest over mijn schouder mee dan wanneer ik een consult over een vorig leven geef, om van seks met een bruine dan wel blauwogige aantrekkelijke deerne nog maar niet te spreken.

Op een mooie dag in 1959 fietste ik naar de Veegtes, het industrieterrein landelijk gelegen aan de rand van Venlo richting Velden, op weg als ik was naar Drukkerij H. C. van Grinsven waar ik als leerling ontwerper enige tijd zou werken. De voor die tijd mondaine en zwierige vorm van het hoofdgebouw met veel glas als ware Le Corbusier even in Venlo geweest, sprak me meteen aan, alsook de geur van het drukkerijwezen, de inkten, die ik nooit meer zou vergeten. Van Grinsven maakte het betere drukwerk, tot de verbeelding sprekende kunstkalenders en andere typografisch fraaie uitgaven. De nationaal bekendstaande professionele drukprocedés in kleur, maar ook de chique staaldruk van Van Grinsven, werden voorafgegaan door ontwerpen van hoge kwaliteit.

Dit, door toedoen van grafisch ontwerper Pijpers die zijn opleiding had genoten aan een gerenommeerde Duitse Kunstgewerbeschule, in Krefeld, even over de grens. Op de grafische vormgeving van De Stijl na, de club van onder meer Theo van Doesburg, Piet Mondriaan en Gerrit Rietveld, lag Nederland nog vrijwel in een diepe typografische slaap. De later gerenommeerde Akademie voor Industriële Vormgeving in Eindhoven en de Academie voor Kunst en Industrie in Enschede hadden pas hun eerste kleine stapjes gezet.

De drukkerij van vader H. C. Van Grinsven werd in 1959 gedreven door drie zonen, respectievelijk meneer Wim die de drukkers aanstuurde, meneer Piet die de acquisitie deed, en meneer Funs die de zetterij onder zijn beheer had. De ontwerpafdeling viel ook onder de zetterij, meneer Funs. Meneer Piet zag ik een enkele keer in de verte naar zijn gestroomlijnde Buick lopen, en ook meneer Wim zag ik slechts op afstand lopen, vooral zo leek, steeds zoekende naar iets onbestemds.

Door het hebben van enige communicatievaardigheden maakte ik als 15-jarige gemakkelijk contact met de mannen in de zetterij of met de drukkers aan de persen, en maakte zo nu en dan een praatje. De jongens van de drukkerij, voor mij toen mannen, bleken een beetje beducht te zijn voor meneer Wim, vooral als hij in hun buurt was. Als een drukpers eenmaal aan het draaien was stonden in no time stapels kant-en-klaar foutloos drukwerk naast de machine opgetast om vervolgens naar de snijmachines te kunnen worden gebracht. Meneer Wim was de mediamieke opperstalmeester van de stapels drukwerken, die een neusje bleek te hebben voor het opsporen van misdrukken.

De drukkers hielden de persen vrijwel altijd nauwlettend in de gaten om te zien of er zich geen storingen voordeden, en of er niet ergens een misdruk tussendoor glipte. Dit was de reden waarom de drukkers nerveus werden als meneer Wim in de buurt van een stapel drukwerk kwam.

Als jongen kon ik destijds op afstand al zien of iemand uit het goede hout was gesneden, of ook juist niet. Meneer Wim met een volle mooie bos grijzende haren naar achteren gekamd had voor mij de uitstraling van een beminnelijke man, vrij introvert met weinig woorden, zo leek, en met een hoog beschavingsniveau, die zeker niet de bedoeling had drukkers voor de voeten te lopen of te schofferen, echter…

Meneer Wim bleek een paranormale man te zijn!

Ondanks dat ik al het een en ander van astrologie wist, was het woord paranormaal me onbekend, laat staan dat ik wist zelf paranormaal te zijn of te worden. De drukkers vertelde mij het waarom van de schrik voor meneer Wim. Telkens als hij op een van de stapels drukwerken afstevende, bleek ergens in de stapel een of meerdere misdrukken zich te bevinden, dit tot beroepsmatig verdriet of lichte gene van de drukker.

Meneer Wim, zo kan ik nu als paragnost op mijn beeldscherm reproduceren, liep in gedachten en met het hoofd enigszins gebogen in een soort trance van stapel naar stapel, en begon menigmaal in een stapel te wroeten tussen de duizenden zojuist bedrukte exemplaren. Na enig bladeren tussen de ontelbare vellen bedrukt papier in een stapel van een of twee meter hoog, haalde hij de misdrukken er blindelings uit. Soms ter hoogte van bijvoorbeeld 25 centimeter vanaf de vloer gerekend, om een seconde later een tweede misdruk ergens op 75 centimeter hoogte van dezelfde stapel eruit te vissen. De twee misdrukken die de stapel drukwerk bevatte werden met een destijds nog onbekende paranormale techniek er feilloos uitgehaald.

Hoeveel kans in termen van statistiek maakt een gewone sterveling om dit te reproduceren. Ten slotte moesten klanten geen rommel krijgen uit een van de beste drukkerijen van toenmalig Nederland, zo moet de met gaven toegeruste meneer Wim gedacht hebben, .

Op die manier deed meneer Wim steeds zijn ronde, al lopende op het pad geflankeerd met links en rechts de ratelende drukpersen. Een pad dat zich uitstrekte vanaf het kantoor aan de voorzijde van het gebouw naar het einde waar onder meer de messcherpe snijmachines zich bevonden. Zijn loop in hele of halve trance tussen de drukpersen door had gelijkenis met de gang van een brevierende priester in kerk of tempel, maar dan geposotioneerd in een vorig leven, in een andere incarnatie. De mediamieke trance van meneer moet een primair aspect in zijn leven zijn geweest, het opsporen van misdrukken secundair, een deel van zijn broodwinning. Anders gezegd, de paranormale gaven van de paranormale meneer Wim vonden hun toepassing in de wereld van drukkers en zetters.

Letters vallen astrologisch onder de planetaire invloedsfeer van Mercurius, woorden en taal idem dito, zoals ook typografie en design, allemaal Mercurius, die en dat me een leven lang zou blijven boeien.

In 2009 en 2010, om en nabij het schrijven en redigeren van mijn eerste boeken over het vorige leven van Formule-1 coureur Ayrton Senna als Tibetaanse monnik, deed meneer Wim, waar ik eerder nooit contact mee had, zijn intrede in mijn leven. Soms per plotseling, me nog nergens van bewust, begon ik te wroeten in een tekst die ik eerder geschreven had en al tijden als gereed beschouwde.

De tekst die ik willekeurig had opengeslagen, zo ontdekte ik, bleek ergens in een regel één spatie te veel of te weinig te hebben, of typografisch een verkeerde letter ‘r’ te bevatten. Nog van geen paranormal kwaad bewust zei ik tegen mezelf ‘wat goed dat ik dat op de valreep nog ontdekt heb’. Het werd van positief kwaad tot erger en binnen de kortste keren ontdekte ik veelvuldig bij ‘ingeving’ dat ergens in een tekst een typografische hapering had plaatsgevonden, meestal op niveau van interpunctie.

Door de herhaaldelijk specifieke correcties werd ik op het spoor gebracht van meneer Wim. Tijdens de corrigerende interpunctie verscheen hij op een dag op mijn innerlijk beeldscherm, ik ‘dacht’ ineens aan hem. Dit terwijl hij me nooit eerder ‘verschenen’ was. Dit was dus niet ik die de correcties maakte, dit kwam uit de koker van een ander. De bewijzen stapelden zich op, dit kwam uit de geestenwereld, van meneer Wim.

Ook hij had er blijkbaar belang bij zich kenbaar te maken als zijnde degene die kleine vergissingen wilde corrigeren. In het begin werd ik door hem op het spoor gebracht van specifieke missers die zo snel door mij hadden kunnen worden opgespoord. Sinds 10 jaar is meneer Wim, naast een leger aan andere geesten die me bijstaan, een betrouwbare gids, specifiek op het gebied van interpunctie en taal. Sinds kort wordt het corrigeren van typografische missers heel voorzichtig opgevolgd door hints die meer inhoudelijk kunnen worden opgevat. Heel bescheiden als geest en niet opdringerig.

Een fijne man meneer Wim, ik mag hem erg, en als eerbetoon heb ik delen van zijn naam verwerkt in het wachtwoord van een van mijn programma´s. Zodoende is en blijft hij actueel in mijn dagelijkse leven.

Geleidegeesten hebben reïncarnatief gezien allen een andere achtergrond, bewandelden andere vorige levens. De vroegere medicus en president van Brazilië, Juscelino Kubitschek, een van mijn (politieke) geleidegeesten, informeerde mij maanden voor de verkiezingen in de Verenigde Staten dat niet Hillary Clinton maar Donald Trump president zou worden. Kubitschek kan in een volgend leven drukker of zetter zijn in Venlo, en meneer Wim kan arts of president van Brazilië zijn, zo kunnen globaal de mondiale kaarten komen te liggen.

De hoge hosanna-roeptoeters die hun geleidegeesten enkel en alleen en bij voortduring positioneren in spiritueel hooggebergte, kunnen maar beter hun zelfgecreëerde torentjes in de fik steken. Eenvoudige mensen als u en ik kunnen daardoor niet meer zo snel op een spiritueel dwaalspoor terecht komen, er is al zoveel wierook in de wereld.

 

Update 04-11-2018